This page has audio!
Phrasal Verbs
The verbs taught in this section under the name of phrasal verbs are a group of structures containing a verb, a noun or adjective and a personal pronoun combined in an irregular manner, used chiefly for expressing feelings. The below examples include the most common phrasal verbs of this kind used in modern Persian in Iran. Notice that these verbs are always used in third person singular case in this structure regardless of the subject of the sentences. It is the personal pronoun following the noun/adjective part that indicates the subject of the verb.
سردم است.
سردت است.
سردم می‌شود.
گشنه‌اش است.
تشنه‌مان است.
خوابم می‌آید.
از این خوشت می‌آید.
از آن بدت می‌آید.
خوابش می‌بَرَد.
من به تو حسودیَم می‌شود.
اسمت را یادم رفت.
علی مادرش را یادش است.
ناگهان گریه‌ام می‌گیرد.
وقتی با آنها حرف می‌زنم خنده‌ام می‌گیرد.
باورم نمی‌شود.
دعوایمان شد.
I am cold.
You are cold.
I start to feel cold.
He/She is hungry.
We are thirsty.
I am sleepy.
You like this.
You hate that.
He falls asleep.
I envy you.
I forgot your name.
Ali remembers his mother.
Suddenly I [unintentionally start to] cry.
I [unintentionally starts to] laugh when I talk to them.
I can’t believe [it].
We had a row.
Now see some examples from other tenses and negative verbs.
توی اتاق سردم بود.
وقتی در باز شد سردم شد.
گشنه‌اش نیست.
هنوز تشنه‌ات نشده‌است؟
I felt cold in the room.
When the door opened I felt cold.
He is not hungry.
Aren’t you thirsty yet?