This page has audio!
Differences in Grammar
Rule 1:
In spoken Persian, adverbials of direction come after the verb and their preposition is usually omitted.
دارم به مدرسه می‌روم.
دارم می‌رم مدرسه.
دیشب بهار به اینجا آمده بود.
دیشب بهار اومده بود اینجا.
زمان جنگ، آنها در تهران نماندند.
زمان جنگ، اونا نموندن تهران.
گلدانِ پشتِ پنجره به زمین افتاد.
گلدونِ پشتِ پنجره افتاد زمین.
باید به کشورمان برگردیم.
باید برگردیم کشورمون.
I am going to school.
 
Last night, Bahar had come here.
 
At the time of the war, they didn’t stay in Tehran.
 
The vase behind the window fell on the ground.
 
We should return to our country.
 
Rule 2:
It was said that “در” gives its place to “تو” in colloquial Persian. What’s more, “در” is simply omitted in many cases.
من در خانه‌ام.
من خونه‌م.
آنها در تاجیکستان زندگی می‌کنند.
اونا تاجیکستان زندگی می‌کنن.
در آن اتاق جا برای خوابیدن نیست.
اون اتاق جا برا خوابیدن نیست.
محمود می‌خواهد در کانادا درس بخواند.
محمود می‌خواد کانادا درس بخونه.
خانه‌شان در لندن است.
خونه‌شون لندنه.
I’m at home.
 
They live in Tajikistan.
 
In that room, there’s no place for sleeping.
 
Mahmud wants to study in Canada.
 
Their house is in London.
 
Rule 3:
Unlike formal Persian, enclitic pronouns can directly attach to prepositions in colloquial Persian. In the following examples, pay special attention to cases when extra letters including “ه” come in between the preposition and the enclitic pronoun.
با پدرم صحبت کردم و از او پول خواستم.
با پدرم صحبت کردم و ازش پول خواستم.
جعبه را باز کرد و کتاب‌ها را توی آن گذاشت.
جعبه رو باز کرد و کتابا رو گذاشت توش.
به خانه‌ی حسین رفتم و به او کمک کردم.
رفتم خونه‌ی حسین و بهش کمک کردم.
آنها را دیدم و با آنها حرف زدم.
اونا رو دیدم و باهاشون حرف زدم.
[I] talked with my father and demanded money from him.
 
[He/she] opened the box and put the books in it.
 
[I] went to Hossein’s house and helped him.
 
I saw them and talked with them.
 
Rule 4:
There is no definite article in formal Persian; nouns are known to be definite if they don’t have an indefinite article. However, a suffix “ه” can be used as a definite article in spoken Persian. For nouns ending in a vowel sound, it changes into “هه” (pronounced like “he” in “hell”).
دزد فرار کرد.
دزده فرار کرد.
بچه فکر کرده بود من پلیسم.
بچّه‌هه فکر کرده بود من پلیسم.
آن گردنبند چند است؟
اون گردنبنده چنده؟
The thief escaped.
 
The child had thought that I’m a policeman.
 
How much is that necklace?
 
When the definite article is followed by the object marker, it is pronounced “a”, as in English “man”.
در راه دوباره پسر را دیدم.
تو راه دوباره پسره رو دیدم.
I saw the boy again in the way.
 
The definite article can even attach to the adjective of the noun to make the whole noun phrase definite. The ezafe between the noun and its adjective is omitted in this case.
آن کلاهِ زرد چند است؟
اون کلاه زرده چنده؟
اسبِ سفید از بقیه سریع‌تر بود.
اسب سفیده از بقیه سریع‌تر بود.
پیرهنِ سبز من کجاست؟
پیرن سبزه‌ی من کجاست؟
How much is that yellow hat?
 
The white horse was faster than the rest.
 
Where is my green shirt?